Conbest Sp. z o.o.
30-415 Kraków
ul. Wadowicka 12
tel: +48 12 261 95 00
fax:+48 12 267 14 25
Za twórców mikroskopów powszechnie uważa się Holendrów, Hansa i Zachariasza Janssennów. Pierwsze konstrukcje wykonali oni około roku 1590. Ich mikroskop zbudowany był z trzech tub oraz dwóch soczewek. Ogniskowanie tej bardzo zaawansowanej jak na owe czasy optyki, odbywało się poprzez wysywanie i wsuwanie teleskopowych tub. Ze względu na słabe powiększenie (10 razy) mikroskopy nie zdobyły wtedy uznania jako narzędzie badawcze.
Przełomu dokonał wynalazca i przedsiębiorca Antonie van Leeuwenhoek, który mimo braku naukowego doświadczenia udoskonalił konstrukcję mikroskopu, a następnie rozwinął ich produkcję w XVII wieku. Powiększenie jego pierwszych mikroskopów sięgało 250x w zależności od jakości soczewek. W ich polerowaniu doszedł do mistrzostwa, wykonywał również soczewki dmuchane, czyli puste w środku. Miały grubość 1mm i dzięki nim możliwe było uzyskanie powiększenia 277x przy rozdzielczości 1 mikrona. Dzięki takim właśnie instrumentom Leeuwenhoek jako pierwszy obserwował żywe komórki – plemniki, pierwotniaki, erytrocyty itp.
Pomimo tych przełomowych odkryć w rozwoju mikroskopii nastąpiła stagnacja. Rozdzielczość mikroskopów ograniczona była przez abberację chromatyczną. Dopiero w XX wieku pokonano tę przeszkodę tworząc pierwsze soczewki achromatyczne, a niedługo potem kombinacje soczewek niwelujące abberację sferyczną.
Dalej wypadki potoczyły się szybko. Powstał pierwszy mikroskop polaryzacyjny z pryzmatami Nicola oraz mikroskop stereoskopowy.
Na początku XX w. pojawiały się głównie udoskonalenia zwiększające wygodę obsługi mikroskopu oraz pierwsze udane próby połączenia mikroskopu z aparatem fotograficznym.
Prawdziwym kamieniem milowym okazało się wprowadzenie w 1941r. kontrastu faz. Umożliwiło to oglądanie półprzeźroczystych preparatów, pozwalając na obserwację przemian w żywych komórkach bezkonieczności ich barwienia.
Kolejną odkrytą w XX w. metodą była mikroskopia fluoroscencyjna, wykorzystująca obecne w komórkach naturalne, lub sztucznie wprowadzane fluorofory, które po wzbudzeniu światłem o odpowiedniej długości fali emitują światło o fali dłuższej. Technika ta pozwoliła na śledzenie przemian poszczególnych fragmentów komórek. Dalej była już mikroskopia elektronowa.